Η αρχή της οινικής ιστορίας της οικογένειας τοποθετείται στις αρχές του 20ού αιώνα, στον Κουκλουτζά, μια περιοχή κοντά στη Σμύρνη.Εκεί ο Γιώργος Αργυράκης, ο προπάππους της οικογένειας, έμπορος αλόγων, καλλιεργούσε τα δικά του αμπέλια, συγκεκριμένα τις ποικιλίες μπατίκι και φιλέρι, και έφτιαχνε το δικό του κρασί. Με την καταστροφή της Σμύρνης το 1922, η οικογένειά του έφυγε για τη Θεσσαλονίκη και εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Ευόσμου (Κουκλουτζάς). Αλλά ο ξεριζωμός δεν εξάλειψε την αγάπη του για το κρασί, το οποίο συνέχισε να παράγει σε μικρές ποσότητες. Η παρουσία του κρασιού στο οικογενειακό τραπέζι επηρέασε τον εγγονό του, Γιώργο Αργυράκη, ο οποίος μεγάλωσε σπουδάζοντας χημεία και οινολογία. Μάλιστα, για 14 χρόνια, από το 1983 έως το 1997, ήταν ο οινολόγος της Οινοπαραγωγικής Εταιρείας Μπουτάρη. Όταν συνταξιοδοτήθηκε, άρχισε να εργάζεται ως χημικός στο Κρατικό Χημείο, αλλά η ενασχόλησή του με το κρασί δεν σταμάτησε, καθώς συνέχισε να το παράγει μόνος του, έχοντας αγοράσει ένα αμπέλι στον Τρίλοφο Ημαθίας. Αυτή η άσβεστη φλόγα του κρασιού άναψε όταν οι δύο γιοι του, Κωνσταντίνος και Σπύρος, ήρθαν στο προσκήνιο. Μεγαλωμένοι με τις ιστορίες του πατέρα τους, προσανατολίστηκαν από την πρώτη στιγμή στο κρασί. Ο Κωνσταντίνος σπούδασε οινολογία και ο Σπύρος πολιτικός μηχανικός, την οποία συμπλήρωσε με μεταπτυχιακό δίπλωμα στα βιοκλιματικά οινοποιεία.